Zending als bemoediging.

‘….om bemoedigd te worden door elkaars geloof….’ (Romeinen 1: 12)

Zomaar een tussenzinnetje uit die bekende Romeinenbrief van Paulus, de zendingswerker bij uitstek. Paulus gaat opnieuw op reis naar een plek waar hij eerder niet was en hij verlangt er naar om de gemeente daar te zien. Hij wil geven, maar hij wil ook ontvangen. Hij wil bemoedigen, maar ook bemoedigd worden.

Nou ben ik Paulus niet, maar het zou toch best wel eens kunnen zijn dat die onderlinge bemoediging nog steeds heel actueel is. Zending is al lang geen eenrichtingsverkeer meer. Zending is tegenwoordig ‘van overal naar overal’, en vindt plaats in ontmoetingen tussen mensen die hun geloof delen, waar ook ter wereld. Mensen gaan er overal op uit, om te verkondigen, en om te bemoedigen. Het is me opgevallen hoe vaak het in het zendingsboek Handelingen over dat bemoedigen gaat: bemoedigen om het vol te houden, bemoedigen om te groeien, bemoedigen om niet je oren te laten hangen naar de meerderheid, steeds weer de moed krijgen om een echte tegenbeweging te vormen die durft te leven vanuit wat Jezus heeft gezegd.

Mijn weg leidt binnenkort naar Azië, een continent waar kerken en christenen veelal tot een kleine minderheid behoren, een continent waar grote wereldreligies als Hindoeïsme, Boeddhisme en Islam overweldigend aanwezig zijn. Tegelijk een continent waar de kerk een stormachtige groei doormaakt. Denk aan de berichten uit een land als China, dat decennia lang zo gesloten was. Daar is voor mij de mogelijkheid om mee te gaan werken in het theologisch onderwijs in Maleisië. Daarnaast zal ik van tijd tot tijd ook naar Indonesië reizen om partners van KerkinActie te assisteren.

Maleisië is een boeiend land met veel gezichten. Om te beginnen: Oost en West, en dat is bepaald niet hetzelfde. West-Maleisië, een modern land waar de ontwikkeling heel snel gaat en Oost-Maleisië, deel van het eiland Borneo, wat er weer heel anders uitziet. Verschillende talen en culturen komen in Maleisië samen. Verschillende godsdiensten ook: de belangrijkste godsdienst is de islam, zo’n 60%. Daarnaast is er de grote groep Chinezen, die zich thuis voelen bij het Boeddhisme en andere Chinese religies (22%). En vergeet de Indiërs niet, die veelal Hindoe zijn (5 %). Het percentage christenen is ongeveer te schatten op een kleine 10 %. Er is godsdienstvrijheid in Maleisië, zij het dat de islam wel een bevoorrechte positie inneemt.

Het instituut waar ik vooral hoop te gaan werken is een interkerkelijke opleiding en de studenten zijn afkomstig uit allerlei verschillende kerken: uit de traditionele kerken die vanuit het Britse koloniale verleden een plek hebben in het land, zoals de Presbyteriaanse of Anglicaanse kerk, maar ook uit vrije evangelische kerken, de Baptisten en de Pinksterkerken. Ook internationaal is het een veelkleurig gezelschap. Er zijn momenteel studenten uit Maleisië zelf, maar ook uit andere Aziatische landen als China, Vietnam, Myanmar en India. Ruim de helft is vrouw.

Een deel van de studenten is dagstudent en woont op de campus. Daarnaast zijn er avondcursussen voor mensen die naast hun gewone werk in de avonduren een theologische opleiding volgen om later als voorganger in hun gemeente te werken, soms naast hun full-time baan. Die cursussen worden gegeven op verschillende locaties in Kuala Lumpur en omgeving en ook in andere steden. Dus reizen hoort er vast bij. Ik hoop dat ik iets zal kunnen geven, maar ik weet wel zeker dat er ook veel ontvangen kan worden door ons, kerken in Nederland. Samen zijn we discipelen van Jezus, die willen leren van Hem en zo ook van elkaar. ‘Bemoedigd worden door elkaars geloof’, dat zou mooi zijn!

Eind november ben ik vertrokken naar mijn nieuwe woon- en verblijfplaats, gesteund door mijn thuisgemeente en door Kerkinactie.