“Ik wil niet dat jullie zendeling worden!!!”
‘Dat was een reactie van ons oudste zoontje toen we gezellig met elkaar aan tafel zaten te eten. We hadden het totaal niet over Engeland of Cambodja, maar ineens kwam de reactie eruit. Jason besefte ineens dat de verhuizing naar Engeland zou betekenen dat hij afscheid moest nemen van zijn Hollandse vriendjes. En dat deed zeer!’

Zorg voor kinderen van zendingswerkers

Als een gezin wordt uitgezonden naar het buitenland om zendingswerk te gaan doen, is het hele gezin betrokken. De beslissing ligt bij de ouders, maar de kinderen verhuizen mee. Ze komen terecht in een vreemd land, met mensen die een vreemde taal spreken, moeten wennen aan een nieuwe school, een ander klimaat, nieuwe vriendjes en een nieuwe omgeving. Gelukkig passen kinderen zich meestal goed aan, omdat ze nog jong zijn. Toch is het belangrijk dat ook de kinderen goed voorbereid worden op deze grote stap.

‘Natuurlijk bereidden we onze kinderen erop voor dat we afscheid zouden nemen en dat er een heleboel zou veranderen. Voor onszelf maakten we de inschatting dat Nathan de verandering het lastigst zou vinden, want Jason maakt zo snel contact met mensen, zo redeneerden wij. Dat pakte heel anders uit! Juist doordat Jason zo sociaal is, liep hij het hardst tegen het taalprobleem aan. We hebben gezien dat het hem een paar maanden kostte om de taal zo onder de knie te krijgen dat hij met vriendjes kon communiceren.

Het komende jaar zullen we in Phnom Penh taalstudie gaan doen en hopen onze jongens naar de Internationale school te gaan. We hebben nu bewust gekozen voor een school die ook het Kmer aanbiedt, zodat de kinderen ook al de kans krijgen om de taal op te pikken. Gelukkig beginnen ze nu niet helemaal blanco maar spreken ze alvast een mondje Engels.
Graag willen wij het evangelie van Jezus Christus met de plattelandsbevolking delen in woord en daad. Jason en Nathan beseffen heel goed wat we gaan doen en afscheid nemen hebben ze ook al een keer ervaren. Abigaël van twee heeft geen idee wat een wending haar kleine leventje gaat nemen.
Eén ding weten we heel zeker: we hebben een trouwe Vader die met ons mee gaat! In Engeland heeft Hij voor ons gezorgd, onze kinderen speciale vriendjes gegeven en ook nu zijn onze ogen weer op Hem gericht!’

Wat is een TCK?

Kinderen van ouders die in het buitenland werken, worden “Third Culture Kids” (TCK’s) genoemd; een verzamelbegrip voor deze specifieke groep kinderen. TCK’s zijn kinderen, die een belangrijk deel van hun jeugd hebben doorgebracht in één of meer andere culturen dan die van hun ouders. Daardoor hebben zij elementen van zowel de gastcultuur als de cultuur van de ouders tot een soort “derde cultuur” gemaakt. De kinderen van zendelingen zijn TCK’s, ook wel Mission Kids (MK’s) genoemd. Voor deze TCK’s is er de laatste decennia meer en meer aandacht.
Doordat TCK`s zich tussen twee werelden bewegen en zodoende aan de lijve ervaren hoe het is om in een andere cultuur te leven, maken ze doorgaans snel contact met mensen uit andere culturen. Ze hebben veelal een bredere kijk op de wereld en veel kennis van het gastland , maar aan de andere kant soms wel wat moeite met bijvoorbeeld de geografie van Nederland. TCK’s weten vaak niet beter dan dat hun leven “normaal” is. Ze moeten bijvoorbeeld vaak met het vliegtuig reizen, en lange afstanden afleggen om oma en opa persoonlijk te kunnen ontmoeten. Pas bij het ouder worden ontdekken ze dat hun leven niet “normaal” is. Veel TCK’s worstelen dan met hun identiteit. Ze hebben over het algemeen vrienden over de hele wereld. Maar door het steeds weer afscheid moeten nemen, kunnen pijn en gevoelens van verlies ontstaan. Het is daarom belangrijk om naar TCK’s te luisteren en over deze gevoelens te praten.

Hoe kunnen we TCK’s helpen?

Sommige kinderen kunnen zich beter aanpassen dan anderen. Het aanpassingsvermogen heeft zijn grenzen, maar we kunnen de kinderen helpen door ze te ondersteunen en door begrip en echte betrokkenheid te tonen.
Natuurlijk ligt de eerste verantwoordelijkheid hiervoor bij de ouders zelf en ook bij de zendingsorganisatie. Maar ook de thuisfrontcommissie (TFC) kan veel doen voor een zendingsgezin.
Het is belangrijk dat de kinderen, als ze op het veld zijn, op de hoogte blijven van wat er in Nederland gebeurt, vooral wat voor kinderen belangrijk is. Ook is het van belang dat ze zoveel mogelijk leren over de Nederlandse cultuur. Verder is het fijn als de kinderen merken dat niet alleen hun ouders aandacht krijgen van de uitzendende gemeente, maar ook de kinderen niet vergeten worden.
Tijdens verlofperiodes kunnen TCK’s worden uitgenodigd voor kinder- en tieneractiviteiten in de gemeente. Ook bij terugkeer naar Nederland, met alle veranderingen van dien, hebben TCK’s recht op begeleiding totdat ze zelfstandig kunnen functioneren.

Meer informatie:

Neem contact op met de TCK Adviseurs van OMF Nederland: Maarten en Hanneke van Staveren - TCKadvisors@omf.nl

MK Focus – werkgroep van de EZA, die zich in wil zetten voor Nederlandse MK’s. Zie www.mkfocus.nl of mail naar info@mkfocus.nl
Standaardboek - “Third Culture Kids”, David Pollock and Ruth van Reken, ISBN 1-85788-295-4